Hart tegen hard op de fiets

Mijn hele leven al heb ik een haat-liefde verhouding met sporten. Liefde omdat bewegen energie geeft en omdat er mooie sporten bestaan. Als kind kon ik uren kijken naar de zoveelste bobsleewedstrijd op Eurosport. Door Eurosport kwam er ook de afkeer. Afkeer omdat ik wist dat ik het nooit ver zou schoppen als sporter. De kans dat ik bij een voetbalwedstrijd snel genoeg kan lopen was en is klein. Althans, dat dacht ik als kind. Om eerlijk te zijn heb ik altijd geluisterd  naar wat mijn ouders, vrienden, leerkrachten, dokters, … zeiden over het uithoudingsvermogen van mijn eigen lichaam. Vaak kreeg ik te horen: “Sophie, we gaan de coopertest doen, maar dat gaat niet met je hart, jij moet die maar wandelen.” Dus wat deed ik? Ik gaf op. Ik gaf op om ook maar te proberen die 12 minuten zo ver mogelijk te lopen. Ik wandelde de cooptertest. Ik kreeg een 10/10 voor uithouding.

Tetralogie van Fallot

Ik ben met een hartafwijking geboren. Tetralogie van Fallot heet het. Ik heb altijd gedacht dat ik niet mocht sporten. Bewegen op een licht tempo was voldoende. Vooral mijn hart in conditie houden. Fietsen naar school en terug. Turnen op school, zolang het maar niet te cardio-intensief was.

Held

Een paar maanden geleden werd ik 30 en leerde ik het verhaal kennen van Shaun White. Shaun White, de goudenmedaillewinnaar in de halfpipe op de Olympische Spelen 2006 in Turijn. Shaun heeft, net als ik, tetralogie van Fallot. Dankzij hem besefte ik dat je ondanks een hartafwijking kunt sporten, zelfs op topniveau. Ik heb die topsportambitie niet. Ik kreeg wel de ambitie om op mijn niveau te sporten. Maar… welke sport?

Zwemmen zou ideaal zijn: je werkt op kracht en cardio, je traint op je uithouding. Mezelf kennende weet ik dat ik na drie keer echter stop omdat zwemmen te repetitief is. Lopen heb ik een paar jaar geleden geprobeerd, maar vond ik te frustrerend: veel te intensief. Groepssporten zijn sowieso niet voor mij weggelegd: een vaste dag in de week naar een plek gaan om te sporten… neen, dank je. Toen viel mijn oog op de fietssport. Fietsen kan je perfect alleen doen, wanneer je maar wil, aan het tempo dat jij wil. Dit wordt de sport waar ik mijn tanden in zet.

Waarom Madam Vélo?

Ik heb de afgelopen weken redelijk wat research gedaan naar hartpatiënten die sporten. Ik vond jammer genoeg weinig mede-hartpatiënten die dit doen of althans het met anderen delen. Dus bij deze hoop ik, als hartpatiënt, met Madam Vélo anderen aan te tonen dat sporten wel kan op een leuke, veilige en persoonlijke manier.

Een hartpatiënt met een doel

Nog even ter verduidelijking, ik heb niet de ambitie om de Ronde van Frankrijk te fietsen. Mijn eerste doel is om fit te worden en ondertussen mijn lichaam als hartpatiënt te leren kennen om een realistisch doel te kunnen instellen. Ja, misschien wordt dat ooit eens de Mont Ventoux beklimmen. Wie weet…

Next post →

1 Comment

  1. Schitterend nieuws. Ik wist helemaal niks over de ernst van je aandoening… Goed dat je iets hebt gevonden wat je kan doen zonder constant schrik te moeten hebben.
    Leven met wat limieten is iets wat we uiteindelijk allemaal zullen moeten leren . Met haar artrose en protheses gaat Karen ook niet meer skiën of aerobics lessen volgen… Maar na wat zoeken, hebben we uiteindelijk wat activiteiten gevonden.
    Het lijkt er op dat je ons gewoon voor bent wat betreft wijsheid!

Geef een reactie